HOMEOPATHIE EN EMOTIES

HOMEOPATHIE EN EMOTIES

Frans Kusse

Wat homeopathie is, hoef ik u niet uit te leggen. Dat weet u allemaal wel.

Anders was u hier niet naartoe gekomen. Wat emoties zijn, weet ik ook niet precies,

maar ik heb er wel gedachten en gevoelens over die ik met u wil delen.

De mens als rijtuig
George Iwanowitsch Gurdjieff was een wijze, een mysticus uit het begin van
de vorige eeuw. Na zijn uitgebreide reizen door Tibet, India, Perzië,
Egypte en vele andere landen kwam hij terug als een ander mens. Hij had
veel kennis opgedaan maar was bovenal die kennis geworden. Terug in
Armenië, Rusland en later in Frankrijk bracht hij zijn kennis aan vele
mensen over.
Ik denk dat hij echt wist waarover hij sprak toen hij de mens vergeleek met
een rijtuig. Het is in ieder geval een beeld dat mij helpt om de mens een
beetje te begrijpen.
Het rijtuig staat voor ons lichaam. Onze lichamen verschillen qua grootte,
sterkte, gevoeligheden en mogelijkheden en ze hebben onderhoud en goede
verzorging nodig. De man op de bok staat voor het denken. Dit deel van ons
probeert de controle te houden over het rijtuig - het lichaam - en is daar
in zekere zin verantwoordelijk voor en houdt de paarden in het gareel. Deze
paarden staan voor onze emoties. De ene mens heeft makke, gedweeë paarden,
de ander heeft vurige, snel ontvlambare paarden. Maar zoals u weet, hebben
alle paarden hun gevoeligheden. Als ze ergens echt van schrikken of door
geraakt worden, slaan ze op hol en zijn ze niet meer te houden.
Waarschijnlijk heeft u die ervaring wel eens gehad, dat u ergens zo
door geraakt werd dat u door het dolle was en dat u maar met moeite weer tot
bedaren was te brengen.
De mogelijkheid van de mens is volgens Gurdjieff, dat er in dat rijtuig
iemand komt die werkelijk gezag heeft en weet wat goed is voor het rijtuig,
de koetsier en de paarden en die ieders vertrouwen heeft. Deze autoriteit is
onze werkelijke Ik (met een hoofdletter), degene die we in wezen zijn. Onze
diepste kern.

De ruwe diamant
Een ander beeld is dat van de ruwe diamant, onze diepste kern waarmee we
geboren zijn en die altijd bestaan heeft en zal blijven bestaan. Het doel
van het leven in deze visie is om deze ruwe diamant te polijsten door onze
ervaringen in het leven, waardoor hij steeds meer gaat stralen. Door de
pijnlijke gebeurtenissen in het leven die we niet kunnen verwerken, wordt
deze diamant bedekt. Soms zelfs zozeer dat er nauwelijks nog iets van de
straling te zien is. Maar als we deze pijnlijke emoties onder ogen zien en
daardoor weten te verwerken, wordt de diamant gepolijst en gaat hij des te
meer stralen.

Positieve en negatieve emoties
Maar wat zijn nu precies emoties? In ons taalgebruik halen we gedachten en
emoties dikwijls door elkaar. Met ons denken kunnen we ideeën vormen,
plannen maken en berekeningen, maar kunnen we niet voelen. Met ons denken
alleen zijn we koud, koelbloedig. Onze gevoelens, onze emoties geven de
kleur aan alles. "Dat maakt me blij, dat maakt me verdrietig, boos of
jaloers." Dat zijn emoties. Maar ook geluk, vrede en liefde behoren tot de
gevoelens. Ieder van ons zal positieve en negatieve gevoelens
onderscheiden. Als we ze goed gaan bekijken, zijn emoties in de kern
neutraal. Pas door onze reactie daarop of door de manier waarop we met deze
gevoelens omgaan, worden ze positief of negatief. Dat is vergelijkbaar met
kernenergie. In principe is kernenergie niet positief of negatief. Het is
een kracht die altijd bestaan heeft. In de praktijk kunnen we er fabrieken
mee laten draaien en daarmee dingen produceren of we kunnen ermee
vernietigen. Zo is het ook met emoties. Het zijn enorme krachten in ons die
door uitwendige oorzaken of door gedachten gewekt kunnen worden.
Angst bijvoorbeeld is een emotie die noodzakelijk is. Als we geen angst
zouden hebben, zouden we ons in levensgevaarlijke situaties begeven zonder
dat we er bewust van zijn. Angst hebben we nodig om verstandige afwegingen
in het leven te maken. Maar als de angst een eigen leven gaat leiden,
hebben we er alleen maar last van. Angst voor een dolle hond kan ons helpen
een veilig heenkomen te zoeken. In zulke situaties zijn wereldrecords
gebroken! Maar angst voor een onschuldige muis kost alleen maar onnodig
energie.
Boosheid is nodig om ons territorium te bewaken. Mensen die moeilijk boos
kunnen worden, zijn gemakkelijk het slachtoffer van mensen die over
andermans grenzen gaan. Maar als iedere futiliteit woede opwekt, is er
iets mis.

Onverwerkte emoties en ons pijnlichaam
Als er iets gebeurt dat ons pijn  doet, worden er emoties gewekt. Een
bepaalde opmerking maakt ons boos - we voelen ons bijvoorbeeld gekwetst in
onze waardigheid - en vanuit deze boosheid zullen we proberen de kwetsing
recht te zetten. Iedereen doet dat op zijn eigen manier. Of we verliezen
een dierbaar persoon en voelen ons verdrietig en wellicht in de steek
gelaten. Door hierover te rouwen kan de wond geheeld worden. Vaak gaat dat
snel en soms duurt dat lang. Maar het is een illusie te denken dat we alle
pijnlijke gebeurtenissen zomaar verwerken. Er zijn emotionele wonden die
niet vanzelf helen. De pijnlijke wonden blijven zitten en er komen
mechanismen op gang om de pijn niet meer te voelen. We willen van nature
geen pijn voelen en zeker geen pijn waar we geen oplossing voor weten.
Mechanismen die op gang komen zijn bijvoorbeeld onderdrukking. Hierbij
wordt de pijnlijke wond met de bijbehorende emotie diep weggestopt. Soms
zelfs zover dat we het ons niet eens meer herinneren. Of de pijn wordt
afgeschermd. We worden gekwetst en voelen ons vervolgens kwetsbaar op dat
punt, maar we doen alsof het ons helemaal niets doet of sluiten ons
voortaan af van mogelijk kwetsbare situaties. Een andere bekende reactie is
ons stoerder voor te doen dan we in werkelijkheid zijn.
De pijn blijft echter zitten en gaat als het ware een eigen leven leiden.
In het dagelijkse leven kan het zijn dat de pijn maar zelden gevoeld wordt,
maar er hoeft maar iets te zijn wat aan de pijnlijke situatie doet denken
en de pijn is daar! Bij anderen blijft de pijn steeds op de achtergrond
aanwezig.
Eckhart Tolle noemt dit verschijnsel in zijn boek 'De Kracht van het NU'
'het pijnlichaam'. Voor mij is dat een juiste benaming, want de onverwerkte
pijn en de onverwerkte emoties gaan ergens in ons lichaam zitten en
veroorzaken daar - als een afgescheiden deel - een verstoring. Op den duur
kan dit pijnlichaam klachten veroorzaken en het is in onze ervaring de
voornaamste oorzaak van ziekten.

Genezen van emotionele wonden
Om te helen, om een geheel te worden is het nodig dat deze emotionele
wonden genezen, hoe diep en oud ze ook soms zijn. Om dit te bewerkstelligen
bestaan tegenwoordig vele therapieën. De klassieke psychotherapie kan
inzicht geven in de kwetsing en in een aantal gevallen zal daardoor vanzelf
genezing optreden. Vaak is er meer nodig. Lichaamsgerichte therapieën,
zoals haptotherapie en bio-energetica komen in bepaalde gevallen dieper bij
de verwonding. Er is tegenwoordig een methode die naar mijn ervaring een
zeer diepe genezende werking kan hebben. De methode is beschreven door
Brandon Bays in haar - erg Amerikaanse - boek 'De Helende Reis'. Hierbij
wordt iemand geholpen contact te maken met de verschillende emotionele
lagen. Niet met het doel om in deze emoties te blijven zitten maar om via
de emoties in zichzelf af te dalen. Net zover totdat men merkt bij de
innerlijke kern of bron aangekomen te zijn. Dit is volgens mij de
innerlijke diamant oftewel ons werkelijke Ik. Deze ervaring gaat in de
regel gepaard met gevoelens van rust, vrede en/of liefde. Van daaruit maakt
die persoon contact met de emotionele laag (het pijnlichaam) die het eerst
om aandacht vraagt. In het proces dat vervolgens plaatsvindt, wordt alles
uitgesproken door het deel van ons dat zich gekwetst heeft gevoeld naar
degene die de kwetsing in zijn of haar ogen heeft toegebracht. Een zuiver
innerlijk proces waarbij een innerlijke dialoog kan ontstaan die vaak tot
wederzijds begrip en vergeving leidt. In de praktijk zijn al veel mensen
met soms zeer ernstige aandoeningen genezen.

De rol van de homeopathie bij genezing
Homeopathische geneesmiddelen zijn gemaakt van mineralen, planten en
dierlijke producten. Ze zijn opgebouwd uit dezelfde aardse materialen als
wij en daardoor zeer aan ons verwant. Volgens de Sloveense kunstenaar Marko
Pogacnik zijn mineralen en planten onder andere een geschenk van de aarde
voor ons om te helpen onze emoties in balans te brengen, om emotionele
kwetsingen te helen. Een mooie gedachte en wellicht ook waar. Een feit is
het dat ieder element uit de scheikunde en iedere plant die we als
homeopathisch geneesmiddel hebben leren kennen een hele specifieke werking
heeft op emotioneel gebied. De kennis hiervan is tweehonderd jaar begonnen,
in een tijd waarin acute infectieziekten veel meer aandacht vroegen dan
emotionele problemen. Daar kwamen mensen destijds nauwelijks aan toe. De
infectieziekten van toen hebben plaats gemaakt voor chronische
aandoeningen. Statistisch is er een vrijwel lineair verband tussen deze
twee ziekte-uitingen. Homeopathische artsen hebben altijd al aangenomen dat
er een verband is tussen ziekten en emoties. Tegenwoordig zijn er gelukkig
steeds meer artsen, huisartsen en ook specialisten die verbanden gaan
ontdekken. Gelukkig voor de patiënten, want daardoor komt er ruimte om de
diepere oorzaak van de ziekten aan te pakken.
De laatste vijftien jaar is de ontwikkeling op dit gebied in de homeopathie
in een stroomversnelling geraakt. De kennis van de geneesmiddelen neemt
zodanig toe dat we steeds preciezer voor kunnen schrijven, niet alleen bij
de lichamelijke uitingen maar ook bij de onderliggende emoties. Soms
chirurgisch precies.

Homeopathische geneesmiddelen bij bepaalde emotionele kwetsingen
Toen ik twintig jaar geleden met homeopathie begon, kenden we enkele
'verdrietmiddelen', zoals Ignatia, Natrium muriaticum en Pulsatilla.
Staphisagria en Colocynthis waren geneesmiddelen voor verontwaardiging en
Nux vomica was voor mensen die last hadden van ongeduld en drift. Een
beetje kort door de bocht, maar echt veel nuances kenden we nog niet.
Bovengenoemde geneesmiddelen hebben gelukkig hun betekenis niet verloren
maar we hebben veel meer precisie aan kunnen brengen in onze
geneesmiddelkeuze. In de afgelopen jaren hebben we bijvoorbeeld ontdekt dat
de rozenfamilie te maken heeft met liefdesverdriet, de wolfsmelkachtigen
met boosheid en loyaliteitsconflicten en de planten uit de ranonkelfamilie
passen bij mensen die gevoelig zijn voor de wijze waarop mensen met elkaar
omgaan.
Voor acuut verdriet door het wegvallen van een naaste is Ignatia nog steeds
een belangrijk Eerste Hulp-middel en bij de gevolgen van een belediging
kies ik nog steeds vaak Staphisagria of Colocynthis. Maar er is meer
mogelijk. Het volgende verhaal is een illustratie.

Een jongen met angst om alleen te zijn
Dit verhaal vertel ik om te laten zien hoe belangrijk het is dat de
homeopathie zich ontwikkelt en dat 'nieuwe' geneesmiddelen echt nodig zijn.
En vaak gaat het om diepere kennis van geneesmiddelen die we al een beetje
kennen. We kunnen niet zeggen dat we al genoeg geneesmiddelen hebben, want
er zijn nog talloze problemen waar we geen goed antwoord op weten.

Een collega van mij had enkele jaren geleden een jongen onder behandeling
vanwege zijn angst om alleen te zijn. Het probleem was echt groot, want hij
durfde nooit bij zijn moeder weg. Zij moest altijd bij hem zijn. Aan de
hand van het hele verhaal, zijn voedingsgewoonten, zijn lichamelijke
gevoeligheden en zijn karakter had zij verschillende homeopathische
geneesmiddelen voorgeschreven, zonder enig resultaat. Ten einde raad
besloot de moeder van de jongen een andere homeopathisch arts te
raadplegen. Maar ook de geneesmiddelen die hij van deze arts kreeg, hielpen
niet. Ten slotte besloot de moeder met haar zoontje weer naar mijn collega
terug te keren. Zij vond haar benadering prettig en bovendien kende zij
mijn collega al langer. Mijn collega kende de moeder van de jongen nog uit
de tijd dat zij als huisarts werkte.
In de tussentijd hadden we veel bijgeleerd en was ons arsenaal beduidend
gegroeid. Toen mijn collega haar weer terugzag met haar zoon herinnerde zij
zich dat er iets ergs was gebeurd toen zij nog zwanger was van deze jongen.
Ze wist niet meer precies wat, dus vroeg ze ernaar. De moeder van de jongen
vertelde toen dat haar zus in die tijd zelfmoord had gepleegd. Voor mijn
collega vielen toen de puzzelstukjes in elkaar. De emoties die een
zelfmoord kunnen oproepen, kunnen met het geneesmiddel Bismuthum beter
worden verwerkt. Kinderen voelen in principe alle emoties van hun moeder,
zeker tijdens de zwangerschap. Waarschijnlijk had hij dus hetzelfde
geneesmiddel nodig.
Na Bismuthum phosphoricum verdwenen de angsten en kon de jongen zijn moeder
loslaten.

Besluit
Naast alle therapieën die er bestaan, blijkt homeopathie een prachtige
aanvulling te zijn. Waar andere therapieën inzicht verschaffen of lijden
verlichten, kan homeopathie meehelpen het lichaam zodanig te stimuleren dat
mensen de kracht vinden om de vastzittende emoties werkelijk onder ogen te
zien en te ervaren, zodat vastzittende emoties los worden gemaakt en worden
verteerd. Daardoor kan de verstoring als het ware uit het celgeheugen
verdwijnen en kunnen mensen - ook fysiek - genezen.
Doordat mensen hun licht laten schijnen op wat er verborgen was, kan de
pijn verdwijnen en wordt alles vanzelf lichter. Wellicht is dat de
werkelijke betekenis van de verlichting waar velen naar zoeken. Alles onder
ogen zien en van binnenuit gaan stralen, gewoon door de heldere diamant te
laten zien die we al zijn. Ik wens het iedereen toe.